Najstarsze kominki były znacznie większe, unoszone na koncepcie półkola z okapem podobnej wielkości. Lokowano je najczęściej przy ścianach ostatecznych, co upowszechniało poprawne wywnioskowanie komina. Konstruowane były z ciosów nieporuszonych, nawierzchnia paleniska wykładana była najczęściej cegłą. Z czasem pomiary kominków skapitulowały pomniejszeniu. Było owe możliwe po udoskonaleniu wydajności kominków przez wyniesienie ścian bocznych pod katem 45° i uszczupleniu głębokości wlotu do przewodu dymowego. Obwoluty zaczęto wykonywać z marmuru lub brązu. Najwspanialsze obwoluty kominków pochodzą z czasu renesansu.
Do sztampowego wyposażenia kominków należał: ekran osłaniający palenisko, nieporuszone zaczepy na łuczywo, pogrzebacz a wilki (wieszaki na drzewo do opału). Kominki o nowomodnej budowy używane są coraz częściej w domach jednorodzinnych, zajazdach i równoległych budynkach.
Zazwyczaj są one pewne ze szczegółowej cegły tytułowanej szamotówką. Ich zaleta jest kunsztowny wygląd, aczkolwiek znaczącą anomalia, która dyskwalifikuje ich przyzwyczajenie we dzisiejszym budownictwie energooszczędnym jest prostolinijne palenisko, które wydala ciepło z pomieszczeń poprzez prosty komin.
Stąd rosnąca popularność udziałów kominkowych, w jakich wolno zamknąć ciąg kominowy odcinając napływ powietrza z pomieszczenia w jakim się znajduje, dzięki czemu szachujemy klęski ciepła związane z wywiewaniem poprzez komin, napływ powietrza do paleniska urzeczywistniony jest poprzez szczegółowo spełniony przewód nawiewny inaugurowany z zewnątrz wprost pod palenisko.